رسانه های استان و شبکه های اجتماعی در استان محمل تولد و ظهور خلق الساعه شبه کارشناسان و تحلیل گران عجیب و محیرالعقول است. یک روز شاهد ظهور کارشناسان اقتصادی هستیم و به گونه ای از علم اقتصاد حرف می زنند و برای حل مشکلات اقتصادی سخن می گویند که به ذهن کینز و کل اعضای مکتب شیکاگو هم نمی رسد. یک روز کارشناسان برجام خلق می شوند و این اواخر نیز شاهد ظهور کارشناسان روابط بین الملل و کنوانسیون هایی هستیم که کل داشته آنها مطالب کوتاه و تکراری در مورد موضوعات روز کشور و جهان است. نقد و اعتراض نسبت به موضوعات مختلف حق هر شهروندی است اما اینکه برخی برای عرضه خود وارد هر حوزه ای شوند و از انتخاب دهیاران تا آینده آمریکا تا پالرمو و پایان ماراتن آن را تحلیل و حکم صادر کنند، در نوع خود جالب توجه است. حوزه روابط بین الملل از حساس ترین حوزه هاست که صرف تحصیلات هم برای ورود به آن و نظریه پردازی و یادداشت نویسی کفایت نمیکند و نیاز به حضور عملی در این میدان دارد ولی در رسانه های استان بدون کوچکترین تحصیل، تجربه یا حتی مطالعه و شناخت آن، افرادی به خود اجازه ورود به این حوزه را هم میدهند. در کنار این گنده گویی ها که بیشتر جنبه طنز دارد عکس های نویسندگان محترم نیز خود حکایت طولانی دارد و ظاهرا هدف از نوشتن صرفا انتشار مداوم عکس و اسم نویسنده ها و حضور همیشگی در رسانه ها بوده است. بخشی از این معضل ریشه در انفعال اساتید دانشگاه و کارشناسان خبره دارد که به همان کلاس های تکراری دانشگاه خو گرفته اند و جامعه و مشکلات آن برایشان از اهمیت برخوردار نیست. همین انفعال در دانشگاه و اساتید دانشگاه سبب شده است کارشناسان نوظهور از جلسه های شبانه در فلان دهستان یا نداشتن خانه بهداشت و زمین ورزشی فلان روستا تا نشست پالرمو در مجمع تشخیص مصلحت نظام اظهار نظر کنند و تجربه ، تخصص و تحصیلات نیز ملاک اظهار نظر نباشد. نکته نگران کننده تر در این میان، روی گشاده و غیر حرفه ای رسانه های استان است که بدون از هیچ گزینش رسانه ای و حرفه ای هر مطلبی را از هر کسی به راحتی درج کرده و برای افراد جایگاه پوشالی ایجاد می کنند . شاید بهتر باشد این گروه از نویسندگان در همان لاک مجیزگویی در چهاردیواری قومی باقی بمانند و زحمت تحلیل مسائل جهان را متحمل نشوند که بار بسیار سنگینی است. گلبونگ